The Lookout (2007) 23.976 fps 28-02-2012
มันเกิดขึ้นปีละครั้งเดียวเท่านั้น แล้วพวกมันก็ตาย
มันคล้ายการร่วมพิธีกรรมสมสู่อย่างหนึ่ง
โรแมนติกมั๊ยล่ะ?
เออ ใช่
- คริส! - เฮ้ย เป็นบ้าอะไร?
- ไม่สนุกเลยนะ - เธอทำชั้นตกใจหมด
- โทษที - เกิดอะไรขึ้น?
- เวร พวกมันไปหมดแล้ว - นายชนกวางหรือตัวอะไรเข้าเหรอ?
- พวกมันปกติอยู่กันแถวนี้แหละ - นั่งลงเหอะ
- ปาร์ตี้ไปทางนั้น - ปาร์ตี้อยู่ทางนี้
- แดนนี่ - เถอะน่า คืนเลี้ยงอำลานะ
วู้ว!
เย้!
รุ่นปี 03 มาจูบก้นข้าซะ!
ดูสิ
พระเจ้า! สวยจริงๆ
ดูนี่ ดู เราจับแสงมันในกำมือได้
- คุณพระช่วย - ไม่ตลกเลยนะ
- คุณเปิดไฟเถอะ - ไม่เอาน่า
- พวกมันช่างงามจริงๆ - ก็บอกแล้วไง
- พอเถอะ เธอทำชั้นขวัญหนีหมด - มีอีกเยอะเลยทางโน้น
- พอเดี๋ยวนี้เลย! - อีกนิดน่า
- บอกให้เปิดไฟหน้า! - คริส...
ก็ได้
ผมตื่นขึ้น
ปิดนาฬิกาปลุก
มองออกไปข้างนอก จะได้รู้ว่าต้องใส่ชุดอะไร
ผมอาบน้ำ...
... ด้วยสบู่
แล้วผมก็โกนหนวด
บางครั้งก็ร้องไห้ขึ้นมาเฉยๆ.
แต่ผมกำลังจะเริ่มควบคุมตัวเองได้
ผมตื่นขึ้น
ผมแต่งตัว
ผมทานยา
เวลาที่ลิวอิส ไม่อยู่ ผมชงกาแฟเอง มันยุ่งยากนิดนึง
ผมทานมื้อเช้า แต่จะไม่อ่านหนังสือพิมพ์
เพราะจะทำให้ผมสับสน และอารมณ์เสีย
ผมตื่น
ผมสวมเสื้อโค้ท และไปเข้าชั้นเรียน
ผมตื่นขึ้น
ให้อีก 10 วินาที
เราก็แค่ทำอะไรบ้างในวันนึง โอเคนะ? ไม่ใช่เรื่องใหญ่
หมดเวลา
ไม่เป็นไรหรอก เจ้านาย ไม่ใช่การสอบ
- เฮ้ - เฮ้
กอดดีจัง
อยากทานอะไร?
ไงครับ
- คุณเอาอะไร? - ช็อคโกแลตร้อน
- ผมเอาด้วย ขอบคุณ. - โอเค
- อาทิตย์นี้ มีปัญหาอะไรมั๊ย? - เปล่า
ด่าคำหยาบ? ร้องไห้?
- การเรียงลำดับความคิด หรือความจำ? - ไม่มีปัญหา
ทานยาอยู่มั๊ย?
- งั้นก็ดีหมด - ทำไมเหรอ? ลิวอิสบอกอะไรคุณ?
มีแต่เธอเท่านั้นแหละที่จะบอกได้ว่า เกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอ
ถ้างั้น ผมขอบอกว่าผมสบายดีมากๆ
มาแล้วครับ
- ระวังนะ มันร้อน - ผมรู้
แล้วเธอคุยกับคุณทักเทิลหรือยัง?
- ยัง แต่จะคุย - เมื่อไหร่?
- คุณเคยเป็นนางแบบมาก่อน - คริส....
ผมแค่ประหลาดใจว่าคุณก้าวจากนางแบบ มาทำงานผู้จัดการผลประโยชน์กรมธรรม์ได้ยังไง
หลังจากบาดเจ็บที่ศีรษะ ชั้นเลยคิดได้ว่า ในโลกนี้ยังมีผู้คนอีกมาก ไม่ใช่แค่ตัวเอง
คุณอยากไปดูหนังกับผมบ้างมั๊ย?
- ชั้นว่าไม่ใช่ความคิดที่ดีหรอก - เถอะน่า ก็แค่หนัง
เรามาคุยเกี่ยวกับผู้หญิง ในชีวิตของเธอกันเถอะ
- คุณหมายถึงนอกจากตัวคุณเองน่ะหรือ? - ใช่ เธอมีใครอื่นบ้างมั๊ย?
เธอน่าจะลองคิดดูนะ เกี่ยวกับเรื่องนี้?
ผมคิดเรื่องมีเซ็กกับคุณตลอดเวลาเลย
ชั้นว่าเค้าคงไม่ได้ยิน ไปไกลถึงข้างนอกประตูนะ
- ผมไม่ได้ตั้งใจ ผมหมายถึง... - ชั้นรู้ว่าเธอหมายถึงอะไร
เธอเคยพูดอย่างที่ว่าบ้างมั๊ย ก่อนที่เธอจะเกิดอุบัติเหตุ?
ตอนนี้ คุณจะหยิบเอาเรื่องเพี้ยนของ สมองส่วนหน้ามาพูดอีกล่ะสิ?
ความไม่สามารถยับยั้งชั่งใจได้ มันเป็นอุปสรรคในการที่เธอจะพบใครสักคน
การขอมีเซ็กกับคนแปลกหน้าไม่ใช่ การเริ่มต้นความสัมพันธ์ที่ดี
- เป็นเรื่องหนึ่งที่ไม่ดี - คุณไม่ใช่คนแปลกหน้า
- ชั้นแค่มีความเกี่ยวข้องกับเธอ - ชั้นถูกจ้างมาให้ทำงานให้เธอ
- เธออยู่อย่างงี้ทำไม? - คุณก็บอกมาซิ
ชั้นรู้ว่าทำไมชั้นมาอยู่นี่
ชั้นอยู่นี่เพื่อช่วยเธอให้ได้สิ่งที่ต้องการ อะไรที่เธอต้องการจริงๆ
แต่เธอก็ต้องรู้ก่อนว่า นั่นคืออะไร
ผมแค่อยากกลับเป็นผมคนเดิม
เฮ้ แม่แกโทรมา เตือนแกเกี่ยวกับงานเลี้ยงวันขอบคุณพระเจ้า
ฉันเลยบอกเธอว่าตอนนี้แกอยู่กับคุณตัวในห้อง
แต่ฉันแน่ใจว่า ช่วยส่งข่าวถึงแกได้ว่ะ
เอาละ เมูนูคืนนี้ก็มี สปาเก็ตตี้ อเมทริเซียน่า
เป็นพาสต้าที่ใส่ เบคอนอย่างที่แกชอบ
มะเขือเทศอยู่ที่โต๊ะนะ แค่เปิดกระป๋อง แล้วใส่ในหม้อต้ม
ที่บดกระเทียม บ้าเอ๊ย
ฟัค!
ฮัลโหล, 1-800-Flowers
คุณผู้หญิงครับ, ถ้าผมส่งมันไปให้แม่ของตัวเองได้ ไม่ว่าใครก็ส่งให้ใครได้ทั้งนั้นแหละ
แล้วก็บังเอิญเป็น บริการแบบพิเศษของเราเสียด้วย. อะ-ฮ้า
ดูสิ มีทั้งกุหลาบ ดอกลิลี่ และ สแนบดรากอน และ ฟูจิ มัม
ออสเตรเลียม หอมสุดยอด ไม่เหมือนดอกทิวลิป ซึ่งไม่หอมเอาเลย
ลิวอิส! ฉันหา ที่เปิดกระป๋องห่านั่นไม่เจอเว้ย!
มันน่าจะอยู่ได้ สักหนึ่งสัปดาห์หรือมากกว่านั้น ใช่ครับ
เยี่ยมเลยครับ ขอชื่อคุณด้วย
เคธี้ สะกดด้วย ซี หรือ เคครับ?
เค เคธี้ สะกดด้วย เค เป็นชื่อที่เพราะทีเดียว เคธี้
คริส?
ฉันไม่ได้กลิ่นอาหารเย็นเลย
คริส?
ฉันขอโทษ ลิวอิส
- ดีขึ้นยัง? - เออ ขอบใจ
ปอกผักกาดหอม แตงกวา อะไรๆ ที่แกอยากใส่ในสลัดของแก
- มาคุยกันเรื่องของแกตอนบ่ายนี้ - เราคงต้องใช้วิธีเขียนกันอีก
โอ้ ใช่ ให้ฉันทายนะ หัวข้อ เอ "ทำไมกูห่วยแตกยังงี้?"
หรือ หัวข้อ บี "มีชีวิตกับเรื่องห่วยแตกทั้งนั้น"
เร็กกี้ให้เราเขียนรายการในชีวิตประจำวัน แล้วฉันก็ติดอยู่แค่ "ผมตื่นขึ้นมา"
- ฉันคิดลำดับรายการนั่นไม่ออก - เอางี้ อย่าไปคิดว่ามันเป็นลำดับรายการ
คิดว่ามันเป็นนิยายแทน
นิยายอย่างอะไร?
อย่าง แกก็รู้นี่ "กาลครั้งหนึ่ง ฉันตื่นขึ้นมา
ไปฉี่ ไปอาบน้ำ..."
- คิดอย่างนั้นช่วยอะไรฉันได้วะ? - ก็ไม่รู้นะ
นิยายมันเป็นอะไรที่ช่วยให้เรา มองโลกอย่างเป็นเหตุเป็นผล
- ฉันเล่าเรื่องเป็นนิยายไม่ได้ว่ะ - เอาสักเรื่องที่แกรู้อยู่แล้วสิ
โอเค งั้นนี่ สงคราม และ สันติภาพ งี่เง่า?
นั่นแหละนิยาย เป็นฉันจะเริ่มต้นให้ง่ายกว่านั้นนิดนึง
งั้นเรื่อง หนูน้อยผมทอง กับ หมีบ้า 3 ตัว?
แตงกวาอยู่ไหน?
- น่า ขอฟังหน่อย - แกจะเล่าเรื่อง หนูน้อยผมทอง เหรอ?
ให้ความบันเทิงฉันหน่อย
กาลครั้งหนึ่ง ยังมี เด็กสาวที่มีชื่อว่า โกลดิลอค
- แล้วไง? - แล้ว...
ไม่รู้ว่ะ เพื่อน เธอถูกหมาป่ากิน
ต้องชนกับรถบรรทุกสิ มันถึงจะงี่เง่า
ลองเริ่มที่ตอนจบสิ เล่าเรื่องไม่ได้หรอก ถ้าแกไม่รู้ว่าจะไปต่อยังไงนะ
และมาเสร็จตรงหมาป่า นั่นมันเรื่อง หนูน้อยหมวกแดง
หมี 3 ตัวพบโกลดิลอค นอนหลับบนเตียงของมัน
แล้วเธอก็ เอ้อ จากไป
ก็จริง นั่นมันตอนจบแล้ว มันเกิดอะไรก่อนนั้นล่ะ?
อืม มีตัวหนึ่งพูดขึ้นว่า "มีใครกำลังนอนหลับ บนเตียงฉันอยู่ตอนนี้"
และก่อนนั้น ก็เป็น "ใครบางคนนั่งที่เก้าอี้ฉัน"
เฮ้, จากนั้นเก้าอี้เด็กเล่นของพวกหมี ทุกตัวก็โดนเหมือนๆกัน
แล้วมันก็ย้อนกลับไป ตามทางเดินของเธอที่ประตู
- เริ่มแรก เธอเดินอยู่ในป่า - แกลำดับเรื่องใช้ได้แล้ว
แกก็แค่คิดเรื่องไปที่ตอนจบซะ แล้วค่อยย้อนกลับไป จากนั้นจดเอาไว้
- สวัสดี คุณแลง - สวัสดี คริส
- เขาอารมณ์ดีอยู่น่ะ - อ้อ โอเคเลย
- ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
เช็คขึ้นเงินของพวกชาวนาใกล้จะมา ในอีกสัปดาห์หน้า ประมาณนั้นนะ
นั่นหมายถึงเราจะงานยุ่งมาก ใปอีก 2-3 สัปดาห์จากนั้นไป
ฉันจึงขอให้เธอจดลงไปว่า
"ธนาคารต้องสะอาดเป็นพิเศษ" ไว้ในสมุดโน๊ตเล็กๆของเธอไว้
- ราตรีสวัสดิ์
คุณ ทัทเทิลครับ
ผมอยากสมัครเข้าฝึกอบรมโปรแกรมงานบริหาร ที่เมืองวิชิต้า
แต่จะสมัครได้ ผมต้องทำงานใน ฐานะพนักงานรับ-จ่ายเงินที่สาขาให้ได้ 100 ชั่วโมง
- ไปคุยกับคุณนายแลงดูนะ - เรียบร้อยแล้วครับ
เรากำลังฝึกงานกัน เธอให้เงินส่วนหนึ่งให้ผมฝึก
เธอทำอะไรนะ?
ดูสิครับ?
คุณเคยบอกว่าคุณคิดเรื่อง ที่จะให้ผมทำที่เคาน์เตอร์บางชั่วโมง
เธอจะต้องสามารถ ไล่ตัวเลขบัญชีได้นะ
พนักงานเคาน์เตอร์ธนาคารที่ดี สำคัญที่ ต้องเป็นผู้นับที่ดี
พนักงานเคาเตอร์ธนาคารจะต้องติดตามดูยอดเงิน ตลอดทั้งวัน
ใส่ใจต่อการวางบิลที่เคาน์เตอร์ ด้วยวิธีเดียวกันตลอด
พอตอนหมดเวลา
อ้อ ... ตอนหมดเวลา
หมด..
หมดเวลา...ทำการของวันนั้น
พนักงานต้องเช็คยอดเงิน กับตั๋วของการจ่ายออกว่าเท่ากัน
พนักงานเคาน์เตอร์ที่ดีต้องทำได้เป็นปีๆ โดยที่ยอดเงินไม่ผิดพลาด
คุณนายแลงยังไม่เคย ได้ยอดตัวเลขต่างกันสักครั้งเลย
แต่สิ่งสำคัญที่สุดคือ ความเป็นมิตร
คำขวัญของพนักงานเคาน์เตอร์คือ "เป็นมิตร และ เที่ยงตรง"
- "แต่เที่ยงตรงมากที่สุด" - ดีมาก คริส
คุณนายแลงยังบอกมาอีกว่า ห้องน้ำผู้หญิงน่าจะเปลี่ยนหลอดไฟใหม่ได้แล้ว
ราตรีสวัสดิ์
เขากำลังเลี้ยงลูกฮอคกี้ ชิ่งไปทางมุมขวา
ฮาติแกนบุกเข้ากลาง ตรงไปด้านหน้า
กองหลังโต้กลับให้เข้าไปหลังเส้น ส่งให้ลิดสตรอมต่อไปที่แลงที่มุม
แลงส่งกลับไปให้ลิดสตรอม สเก๊ตลูกเข้าไปที่เส้นน้ำเงิน
แล้วก็ยิงมุมสูง ลูกปั่นไปด้านข้าง แต่ผ่านประตูของพาสคาล เลคแลร์ ออกไป
เทรเวอร์ เลโทวสกี้ เลี้ยงกลับเข้ากลางสนาม
ตอนนี้ลูกฮอคกี้กระดอน จากลิดสตรอมออกไปกลางสนาม
ไล่ตามโดย แมนนี่ มาลโฮตร้า
ทีมดีทรอยท์เล่นได้ดีกว่า ในครึ่งแรก
มาลโฮตร้าหลบวิลเลียมไปได้ครับ
บีบให้ทีมเรดวิงส์ต้อง เล่นในแดนของตัวเอง
ลิดสตรอมมาแล้ว ผ่านเส้นป้องกันของโคลัมบัส
ชงผ่านซามูเอล เขายิงออกไป
ส่งให้แดนนี่ สตีเวนส์ สตีเว่นกลับไปให้แพรท
ลิดสตรอมลงมาทางขวาเข้ากลาง
หลอกออกซ้าย
แพรทหลอกยิงไปทางขวา และเข้าประตูไปแล้ว
ผมคิดว่า ...
เกมมันบีบมาก...
และก็มีโฮมสตรอม คอยหาจังหวะยิงได้ตลอดเวลา...
แกอย่าไปจริงจังนักเลย
น่าเห็นใจ
นั่น คริส แพรท
โยนบุหรี่บ้านั่นทิ้งซะที
- จะรับอะไรดีครับ? - เอ้อ ขอ โอโดลส์ละกัน
ได้
มีผู้หญิงคนหนึ่งโทรหาชั้น เธอถามว่า "มีคนชื่อโดโรธีกี่คนในแคนซัส?"
เฮ้
ขอแตกแบงค์ห้าสิบเป็น สิบหรือห้าได้มั๊ย?
ให้ตาย ผมคิดว่าผมเคยเป็นหนุ่มหล่อ
- คุณสนุกมั๊ยครับ? - ก็ยังสนุกอยู่
ดี นี่แหละที่สำคัญ จริงมั๊ย?
ขอให้สนุกนะ
เฮ้ คริส แพรท ใช่มั๊ยนี่?
ฉัน แกรี่ สปาร์โก เรารู้จักกันนี่
ฉันเรียนจบก่อนนาย 2-3 ปีได้ อยู่ชั้นเดียวกับพี่สาวนาย
เราเคยเดทกัน 2-3 ครั้ง แต่ไม่มีอะไร
แล้วเธอเป็นไง อลิสัน น่ะ?
อืม เธอสบายดี เธอแต่งงานแล้ว มีลูกคนนึง
- โชคดีไป
- ยังไงก็ดีใจที่เจอนายนะ - อืม
- ฝากสวัสดีอลิสันด้วย - โอเค
- เฮ้ แกไปไหนมา? - สองเหรียญห้าสิบครับ เฮีย
สิบ ยี่สิบ สามสิบ ห้า สี่สิบ...
แกน่าจะมาถึงนี่ชั่วโมงนึงมาแล้วนะ
- ขอโทษที เท่าไหร่? - 2.50
นั่นไม่ใช่ปัญหาของฉัน ฉันคิดว่าคงได้เจอนายอีก โอเคนะ ลาละ
- คุณจะเอาเงินทอนมั๊ยครับ? - ไม่ต้อง เก็บไว้เหอะ
- ขอบคุณ เจ้านาย - โว้ โทษที อ้า ที.เจ.
แกนี่ต้องเป็นบาร์เทนเดอร์ตัวแสบแน่ๆ ทิป 17 ดอลลาร์กับเบียร์แค่ 3 ดอลล่าร์
- แล้วจะให้ว่าไง? - แกลองพูดว่า, "ให้ดื่มฟรีซิ"
- ไม่เป็นไรน่า - ไม่ได้ ไม่ได้ ไม่ได้
เขาไม่ยอมนะ แกล่ะ เจ้านาย?
อืม ยังไงก็ได้
หอกเอ๊ย ฉันขอโทษแทน ไอ้นี่ด้วยนะ คริส
ไม่เป็นไร โอเคน่า
นายรู้มั๊ย ฉันพบว่าตัวเองต้องขอโทษ แทนคนอื่นบ่อยขึ้นๆทุกวัน
ฉันได้ยินว่าเกิดบางอย่างกับนาย แล้วมันอะไร? อุบัติเหตุกับมอเตอร์ไซค์เหรอ?
ถ้านายไม่ว่าอะไรที่ฉันถามนะ ฉันแค่อยากรู้
รถยนต์เกิดอุบัติเหตุน่ะ ฉันขับตอนกลางคืน
แล้วไปชนกับรถบรรทุกพ่วงที่จอดอยู่ กลางถนน สายเก่า 24
แล้ว ชนกันได้ยังไง?
- ฉันไม่ได้เปิดไฟหน้า - จริงเหรอ?
เขาว่าฉันกระเด็นตกไปไกลถึง 90 ฟุต
เดี๋ยวนะ "เขาว่า" นี่เป็นยังไง?
เออ ก็คือฉันจำเรื่องอะไรไม่ได้เลย
ก็ดีนะ น่าจะขอบคุณพระเจ้าที่จำไม่ได้
ก็คือฉันจำได้แค่สิ่งที่เกิดก่อนอุบัติเหตุ และหลังจากอุบัติเหตุไปแล้ว
และจำนาทีที่ฉันคิดว่าคอปเตอร์ฉุกเฉิน กำลังจะลงจอดมารับฉัน
มีใครตายมั๊ย?
เพื่อนสองคน
- นายทำใจได้ยัง? - ไม่
แต่นายก็กำลังทำใจอยู่ แม้แต่ตอนนี้ ใช่ไหม?
นายดื่มเบียร์ แล้วอะไรอีก?
เหมือนกับว่าฉันสามารถหยิบแก้วได้ ด้วยมือข้างนี้
แต่ไม่สามารถดื่มจากแก้วได้ทุกครั้ง
ฉันง่วงบ่อยมาก บางทีก็ผล๊อยหลับไป ทั้งที่ทำอะไรค้างอยู่
- เฮ้ย ฉันก็เป็น - อ้อ เหรอ
เอ้อ แล้วฉันเรียกมะเขือเทศเป็นมะนาว ทั้งที่รู้ว่ามันผิด
และบางทีสีบางสี ก็มีกลิ่นอะไรบางอย่าง
- นั่นแปลกดี
เราทุกคนก็มีปัญหาด้วยกันทั้งนั้น จริงมั๊ย?
เคยมีคำกล่าวว่า "พระเจ้าปิด ประตู แต่ท่านเปิดหน้าต่างไว้"
หรือท่านปิดหน้าต่าง แต่ท่านเปิดประตูไว้
ประเด็นของฉันคือ
...บางที ก็มีบางสิ่งที่เราได้มา จากอุบัติเหตุ รู้มั๊ย?
บางที คุณอยู่ข้างนอกนั่น แล้ว...
โอ้ นั่นเธอสวมเสื้อไหมพรมจริงๆน่ะ ใช่มั๊ย?
ฟัค
ยังไงก็ยินดีที่เจอกันนะ คริส
- เออ - ทำใจให้สบายล่ะ
กาลครั้งหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา
ผมอาบน้ำด้วยสบู่
ผมทานมื้อเช้า ผมไม่อ่านหนังสือพิมพ์
ผมสวมเสื้อโค้ท
ผมไปทานเลี้ยงมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้า กับครอบครัวผม
เดี๋ยวกำลังอ้อมไปเปิดให้
- ได้กุญแจของนายแล้วนะ? - เออ ได้แล้ว.
- ฉันได้กลิ่นสาบคนรวยว่ะ - เงียบเหอะ
บาร์บ คุณมีส่วนทำพวกนี้เหรอ?
- เปล่า ชั้นเปล่า - คุณใช้ไก่ตัวผอมนั่นใช่มั๊ย?
- ไม่ใช่ตัวอ้วนเมื่อคืนนะ? - ใช่ อลิสัน ผมเอาตัวผอมมาทำ
เธอดูดีจัง ดูแก้มมีเลือดฝาดขึ้น
- แม้ว่าเสื้อโค้ทนี่จะดูไม่ค่อยดีนัก - ไปเอามาจากไหนน่ะ? สมัยเรียนตอนเกรดสิบเหรอ?
- ก็ผมชอบเสื้อตัวนี้ - ชั้นบังเอิญเจอะกับ มาริลิน เฮส อาทิตย์ก่อน
เธอมากับชาร์ลอต เคยอยู่ชั้นเดียวกับเธอใช่ไหม?
เธอเคยเรียนชั้นเดียวกับชั้น คอนราดก็เคยอยู่ชั้นเดียวกับคริส
ชาร์ลอตฝากบอกให้เธอโทรหาเค้าบ้าง เธอดูเยี่ยมเลยละ
- น้ำหนักลดไปหน่อย - ผมชอบเห็ด
คุณเรียกเห็ด ที่เข้าไปในบาร์ แล้วซื้อสุราให้ทุกคนว่าอะไร?
- ไม่รู้สิ อะไรค่ะ? - เห็ดรา
อาหารทั้งหมดดีมาก โดยเฉพาะเครื่องปรุงรส
- รสไม่ฝาด ไม่ขมไป - เป็นตำรับอาหารจากคุณยายของฉันเอง
มีตำรับอาหารอื่นอีกมั๊ยครับ? เราอาจขอใช้ตำรับนั้นกับร้านอาหารของเรา
- ร้านอาหารอะไร? - คริสไม่ได้บอกพวกคุณเหรอ?
เปล่า ไม่ได้บอก
เธอจะไปทำอะไร ที่ร้านอาหาร, คริส?
- เอ้อ ผมจะข่วยลิวอิส - เราเจอทำเลแล้ว แต่ต้องปรับแต่งอีกหน่อย
- อยู่ที่ไหน? - เวบเวอรี่ ใกล้โอเวอร์แลนด์
- ตรงไหน? - เซ้าท์ไซด์ เป็นปั๊มน้ำมัน
ปั๊มน้ำมัน จริงน่ะ?
เราคงเปิดช่วงฤดูร้อน ต้อนรับพวกไปตากอากาศ อะไรอย่างงี้
ถ้าเป็นปั๊มน้ำมันจริง เธอคงต้องเตรียมตบแต่งอะไรอีกเยอะเลย
เราเพิ่งแค่เริ่มคิดกันก็เท่านั้นเอง โอเค?
ขอตัว
- ระวังมีพื้นต่างระดับข้างหน้านะครับ - โอ้
เอางี้ คุณอุ้มผมไปเลยดีกว่า
เอาจริงเหรอ?
- - คริส?
- สวัสดี - เฮ้
เราต้องไปแล้ว ถ้าชั้นไม่เอาลูกเข้านอน ตอนนี้ เธอจะนอนไม่หลับเลย
เธอควรมาเยี่ยมบ้างนะ เราจะรอ
พ่อกำลังรออยู่ในห้องทำงาน
เออ พี่จำ แกรี่ สปาร์โก้ ได้มั๊ย?
- ใครนะ? - แกรี่ สปาร์โก้
เขาว่าเคยไปเที่ยวกับพี่ สองสามครั้ง
เหรอ อาจจะเคยก็ได้
- เธอดูดีนะ ดีใจที่เจอกันอีก - ขอบคุณ
อลิสัน ใช่มั๊ย?
บอกลาคุณลุง คริส ซะ เอาละ เจอเธอใหม่นะ
เมื่อสามปีที่ผ่านมา เราได้เปิดโชว์รูมขาย รถจากัวร์ กับ แลนด์โรเวอร์
ตอนนี้เราดูฟอร์ดอยู่. แต่ถ้าเป็นแฟรนชายส์กับ ปอร์เช่lออดี้ อีกคงไม่ไหว
คุณทำอะไรที่ บริษัทบ้าง คุณคาเมรอน?
ทำน้อยที่สุดเท่าที่จะน้อยได้
เจ้าหนุ่ม แกให้ฉันทำโน่นทำนี่ตลอดเลย
- นั่นเป็นเสียงไม่เสนาะหูเลย - อันใหม่เหรอ?
มันเป็นของขวัญจากชาลี ไวท์ฮอล คู่หูธุรกิจกัน
ใช่ ผมรู้ว่า ชาร์ลี ไวท์ฮอล คือใคร
- มันเป็นปืนที่สวยมาก - ตาแกเดินแล้ว
นี่แน่ะ รุก
พ่อทำอะไร?
- แน่ใจนะว่าพ่อจะเดินอย่างงี้? - แน่
พ่อกำลังเสียควีนนะ?
- จริงเหรอ? - เออ ผมจะกินควีน
รุก ที่จริง รุกฆาต
- ผมไม่ทันเห็นเลย - ฉันคงโชคดี
- เล่นดีมากครับ พ่อ - เรายังมีเวลาเล่นต่ออีกเกมนะ
ผมว่าเราควรกลับได้แล้ว ลิวอิส จะกลับยัง?
แกอยากให้ฉันปล่อยให้แกชนะมั๊ย?
พ่อ ผมเล่นหมากรุกอีกไม่ได้แล้ว
ผมขอโทษ
- เออ ดีใจที่ได้เจอแก - ดีใจที่เจอพ่อ
สุขสันต์วันขอบคุณพระเจ้านะลูก
ขอพูดอะไรหน่อยได้มั๊ย? แกคงไม่ผิดหวังหรอกนะ?
ว่าอะไร?
คือฉันไม่คิดว่า แกควรกลับมาบ้านอีก
- ให้ตาย เทด แกแอบสอดแนมชั้นเหรอ? - ฉันมีหน้าที่ต้องสอดแนมแก
เยลลี่มันหมดแล้ว ฉันเลยเอาคัสตาร์ดมาให้
- ขอบใจ แกเป็นหวัดเหรอ เทด?
อย่าแปลกใจถ้าฉันไม่เป็นนิวมอเนียด้วย ในเมื่อ ที่บ้านน่ะเย็นจนแทบจะแช่เนื้อได้เลย
ทำไม?
เชอร์รี่ไม่ยอมให้เปิดเครื่องทำความร้อน หลังสามทุ่ม
เพราะเธอกำลังมีเด็ก
เราไม่เรียกมันว่า "เด็ก" อีกแล้ว
- ไม่เรียกแล้วเหรอ? - เชอรี่เรียกว่า "เครื่องจักรตัวน้อย"
- มันทำให้เธอรู้สึกร้อนตลอดเวลา - จริง
หมอบอกเธอว่า เธอมีปริมาณเลือดมากกว่าเดิม 3 เท่า
นั่นคือสาเหตุที่เธอไม่รู้สึกหนาวเอาเลย
ขนาดเด็กยังไม่เกิด ฉันก็แทบไม่ได้นอนทั้งคืนอยู่แล้ว
แกน่ะโชคดี ที่ไม่ต้องปวดหัวกะเรื่องพวกนี้
ฉันต้องไปแล้ว จำไว้ว่า ต้องล็อคประตูหลังไว้
ได้
- แกปล่อยประตูรถเปิดไว้อีกแล้ว - โอ้ว บ้าจริง
ผมคิดว่าผมเคยเป็นหนุ่มหล่อ
- อะไรนะ? - ผมคิดว่าผมเคยเป็นหนุ่มหล่อ
ก็ดี บางทีคงจะใช่
- คริส แพรท? - ว่าไง
เพื่อนชั้นอยากเลี้ยงเหล้าคุณ
ชั้นเคยเต้นอยู่ที่ เวท วิลลี่ส์ รู้จักมั๊ย อยู่ในเรย์ทาวน์?
มันปิดตัวไปแล้ว เจ๊ง
ตอนนี้ชั้นเลยไปทำงานกับ มอร่า ที่หอการค้า
เป็นพนักงานตอบโทรศัพท์ คุณล่ะทำอะไร?
เอ้อ ผม....
- โทษนะ ผมลืมชื่อคุณ - อีกแล้ว?
ชื่อ ลัฟลี่ L-U-V-L-E-E.
ลัฟลี่
ตอนนี้ จำได้แล้วนะ
ทุกเรื่องเกี่ยวกับเมืองแคนชัส ชั้นบอกคุณได้
- เหรอ? อะไรมั่ง? - รู้มั๊ยว่า สารเทฟล่อน ประดิษฐ์ขึ้นที่นี่ที่แรก
และก็ เอสกิโม พาย และก็ แมคโดนัล แฮปปี้มีล อีก
และก็อะไรที่ "ละลายในปากคุณเท่านั้น ไม่ละลายในมือ" ขนม M & M ไง
พวกคุณนี่น่าสนใจจัง
ทำไมเราไม่หาที่เงียบๆ เพื่อเราจะได้ยินคุณสองคุณพูดอะไรๆกัน?
- ทำไมไม่ล่ะ? - คุณจะมาด้วยมั๊ย?
ดีจัง ชั้นเคยดูคุณเล่นฮอคกี้ รู้มั๊ย
ชั้นกับ อลิซ วัตต์ เคย ชมการลงแข่งของคุณทุกครั้ง
ผมจำคุณไม่ได้เลย
ช้นเคยดูคืนที่คุณเล่นชนะทีม เดอะ เรย์ทาวน์ คูการ์
ชิงแชมป์ของรัฐ
คืนนั้นเป็นวันเกิดคุณด้วย คุณจำได้มั๊ย?
- ใช่ ใช่ เป็นเกมที่ยอดมาก - ใช่ จริงด้วย
คุณเหลือทดเวลาแค่ 5 นาที ก่อนจะจบเกม
เกมหน้า คุณก็คงจะ ไม่ได้ร่วมแข่งอีกแล้ว
แต่มันก็เป็นเกมสุดท้ายของฤดูการแข่งขันนี้แล้ว และคุณก็รู้ คุณก็เลย เอาไงเอากัน
คุณทำยังไงนะ? คุณพุ่งไปบดขยี้ พวกนักเล่นกระจอกพวกนั้นแหลกหมด
พอจบเกม คุณก็ชนะขาด
และผู้ชมก็ยังร้องเพลง สุขสันต์วันเกิด ให้คุณ
ชั้น กับ อลิซ วัตต์ ยังรู้สึกว่า ให้ตายเถอะ มันสุดยอดจริงๆที่ได้เป็น คริส แพรท
อย่าถือสานะ
ชั้นได้ยินมาว่าเกิดอะไรขึ้นกับคุณ กับ นิน่า แล้วก็ แดนนี่ และ
ชื่ออะไรนะ ผู้หญิงสวยๆคนนั้น?
- เคลลี่ - ใช่ เคลลี่
และทุกคนต่างก็พูดกันถึงคุณ
คุณรู้มั๊ย คุณทำให้คนอื่นๆฉุกคิดขึ้นมา
ชั้นก็ได้คิดว่า "โอ พระเจ้า พวกเรารุ่นราวคราวเดียวกันเลย
อุบัติเหตุอย่างนี้อาจเกิดกับชั้นบ้างก็ได้"
ยังไงก็ตาม...
- คุณเป็นอะไรละเปล่า? - ผมอยากเห็นคุณเปลือย
- บ้าจริง ขอโทษนะ - ไม่เป็นไร ชั้นถือว่าเป็นคำชม
- โอ้ มือคุณเย็นจัง - โทษที
ชั้นรู้สึกว่าบางอย่างของคุณใช้งานได้อยู่นะ
- คุณไม่จำเป็นต้องทำงี้ก็ได้ - ชั้นรู้ แต่ชั้นต้องการด้วย
ผู้มั่งคั่งอย่างโรเบิร์ต แพรท รู้สึกยังไงที่นายอาศัยอยู่ที่อย่างงี้?
พ่อยังไม่เคยมาเห็น
จริงน่ะ?
พรุ่งนี้พรรคพวกของเราจะค้างกัน ที่ฟาร์มที่เราเช่าไว้
ฉลองมื้อค่ำวันขอบคุณพระเจ้ากัน ถ้านายอยากมาร่วมด้วยนะ
อ้าว ไม่ใช่อาทิตย์ที่แล้วเหรอ?
อืม ก็ใช่ เราเพิ่งหาเวลาได้น่ะ
ลัฟลี่จดที่อยู่ลงใน สมุดโน๊ตของนายให้แล้ว
เฮ้ รู้อะไรมั๊ย?
นายน่ะน่าจะได้อะไรดีๆกว่านี้
ดีกว่ามากๆ
- คริส? - อืม
- หมอ วัตสันว่าฉันไม่เป็นไรว่ะ เพื่อน - ก็ดีแล้ว ราตรีสวัสดิ์
นี่แกไปมั่วสุม กับใครที่ใส่น้ำหอมมาละเปล่า?
- เปล่านี่ - อย่า เดี๋ยว อย่าเพิ่งไปไหน
- เมื่อคืนแกอยู่กับผู้หญิงมาเหรอ?
ไอ้ลูกหมา แกเอาสาวมานี่หว่า
- ฉันไม่อยากคุยเรื่องนี้ - โอ้ แต่แกต้องบอกฉัน เพื่อนเอ๋ย บอกมา
มานี่
บอกหน่อยสิ...แกได้ขึ้นสวรรค์ละเปล่า?
- โธ่เอ๊ย ลิวอิส - ก็ได้ อย่างน้อยบอกชื่อเธอมาหน่อย
- เธอชื่อลัฟลี่ อะไรนี่ - เลิฟลี่? นั่นเหรอวะชื่อ?
เออ L-U-V-L-E-E.
ชื่อแปลก แล้วลัฟลี่นี่เธอ หน้าตาท่าทางเป็นไงบ้าง?
เธอก็สวยดี
เออ ฉันต้องนั่งจับเจ่าที่บ้านคนเดียว อยู่ทุกคืน
ในขณะที่แกออกไปซาบซ่ากับ ยัยลัฟลี่อะไรนี่นะ
บางทีเธออาจจะมีเพื่อนหญิงอีกสักคน
- เลมอน ใช่แล้ว - อะไร ใช่อะไร?
- นามสกุลของเธอน่ะสิ - ลัฟลี่ เลมอน? นี่นะชื่อ?
ก็มันเป็นชื่อที่เธอใช้บนเวทีแสดง เธอเป็นนักเต้น เคยเป็นนะ
ที่ว่าเวทีน่ะ ฉันเดาว่า แกหมายถึงที่มีเสาไว้รูดด้วยใช่มั๊ย?
- แกพูดอะไรวะ? - มาต่อดีกว่า
- แกพบหล่อนที่ไหน? - แกรี่แนะนำเราให้รู้จักกัน
- แกรี่ไหน? ใครคือแกรี่? - แกรี่ สปาร์โก
- ฉันรู้จักหรือเปล่า? - ไม่หรอก
- ฉันเพิ่งเจอเขาแถวนี้ - เหรอ
- เฮ้ย ฉันไปนอนดีกว่า - เออ ไปเหอะ
แก ไอ้หมา
แกรี่ สปาร์โก
โว้ว! แกทำฉันตกใจหมด
- ฉัน คริส - เออ เออ ฉัน แอรอน คอร์ก
จับมือกันดีจริงๆ เรากำลังรอแกอยู่เลย
- ไก่งวงนี่ท่าจะไม่สุกนะ? - ชั้นว่าไม่หรอก
ชั้นคงอบมันไม่นานพอ จะเอามันไปอบใหม่ เธอช่วยชั้นหน่อย
เฮ้ คุณมาจนได้
สลัดทอร์ทิลลา pierogies ไข่ยัดไส้ เราทำอาหารไว้เยอะเลย
- เรามี 9 คน. - ที่นี่ 7 คุณ ชั้น คอร์ก มาร์ตี้...
ช่างเถอะ
ชั้นเป็นแม่ครัว ต่อเถอะ พวกเขารอคุณอยู่
สูบยาหน่อยให้ผ่อนคลาย แต่นายคงไม่ให้ฉันนวดไหล่ให้ด้วยนะ
ฉันไม่ยอมให้นายมาแตะตัวฉันหรอก
นายไม่ปล่อยตัวกับ เรื่องทางเพศเลยนะ
อย่าขยับ
ทุกคน นี่คือ คริส แพรท "จอมหวด"
เฮ้ คริส เป็นไงบ้าง?
- นี่ คอร์กเกอร์ อย่าไปยุ่งกับมันแหละดี - แต่ก็สายไปแล้ว เราเป็นซี้เก่ากัน
นี่ มาร์ตี้ เขาเป็นคนที่ นายอยากให้สอนหวดลูกฮอคกี้
- เขาเป็นเด็กคนเดียวในแคนซัสที่รู้วิธี - ฉันเคยอยู่เฟรมมิงตันนะ พวก
เราเคยเล่นกะพวกนายใน ดิวิชั่น เอ
- ฉันไม่ได้เล่นกีฬาอะไรจริงจังหรอก - การ์ เราจะต้องไปร่วมวงแล้ว
แย่จัง
นายจำเป็นต้องใช้สิ่งเหล่านี้ มากแค่ไหน?
- ฉันเอาหมดแหละ ขอบใจ - เจ๋ง
ดีจริงที่ได้เจอพวกเรา
มาร์ตี้ ระวังนะ มันหนัก
- เฮ้ นั่งก่อน นั่งลง - นี่ฟาร์มของนายเหรอ?
ลุงโบนของฉันเจอที่นี่ เลยเจรจาตกลงกับเจ้าของเดิม
- อยากลองไวน์มั่งมั๊ย? - ฉันคงไม่ไหว
น่า ลองหน่อย
- มาร์ตี้? - ได้เลย
ดี ฉันด้วย
ดื่มฉลอง
แล้วเป็นไงบ้างเรื่อง เอ้อ ครอบครัวน่ะ?
- เฮ้ เย้ เชียร์ พวก - ครอบครัวก็ดี
ครอบครัว
- ขอต้อนรับ - คนพวกนี้เป็นใครกัน?
- ที่นี่เป็นของใครเหรอ? - เพื่อนของเพื่อน โบน
- อาหารค่ำพร้อมแล้ว - ได้เวลาเลย
- เราขอน้ำหน่อยได้มั๊ย? - อาหาร
- ทำไมเราถึงกิน เบอริโต นี่วะ? - ไปเอาน้ำของแกซะ
- เอาน้ำ เกรวี่ มั๊ย? - มีอะไรเหรอ?
ไม่มีอะไร ผมเพิ่งจำได้ว่าผมมานี่เพราะอะไร
แม่เพิ่งจะพูดไป...
มาดูสิ
พวกโรงนาเก่าๆ
แม่ไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน
เปล่า มันเสียงน้ำ
แม่กำลังล้างจาน
แม่กำลังทำความสะอาด หลังงานเลี้ยงใหญ่
เจอกันอีก 3 อาทิตย์นะ
บอกคุณยายด้วยให้จดลงปฏิทินตอนนี้เลย แม่รักลูกเช่นกัน
เฮ้ แกร์
เฮ้ เพื่อน ทำไมไม่ลงมาคุยกัน?
นอนไม่หลับ ใช่มั๊ย?
นั่นเป็นเพราะไวน์มันดี มันทำให้นายไม่ง่วง
แล้วมันก็ไม่ทำให้นาย เมาค้างอีกด้วย
ถ้าสมองนายไม่พังไปซะก่อน
- นายเล่นให้กับ เฟรมมิงตัน จริงเหรอ? - เปล่า เพื่อน
ให้ฉันสะสางเรื่องมั่วๆบางอย่างนี้ก่อนละกัน
นี่มันอะไร?
นี่เหรอ? คือโครงการที่ฉันหมกมุ่น กับมันมาหลายเดือนมากเลย
จริงๆยังไม่พร้อม ให้ใครดูหรอก แต่ช่างมันเถอะ
- พวกนี้ธนาคารทั้งนั้นนี่? - อึม ใช่แล้ว คริส
มันธนาคารทั้งนั้น
นายถ่ายรูปพวกนี้มาทำไม?
- เพราะฉันกำลังเลือกจะปล้นสักที่นะสิ
เรากำลังจะปล้นสักที่นึง
ธนาคารพวกชาวนาเล็กๆดีๆ ที่อยู่ในชุมชนโง่ๆ ไม่มีชื่อเสียง
ที่ซึ่งมันรับฝาก เงินที่ได้จากการเก็บเกี่ยวช่วงฤดูหนาวทั้งหมด
นายรู้ใช่ไหมว่าฉันพูดถึงอะไร?
- แกจะขโมยจากพวกชาวไร่ชาวนาเหรอ? - เปล่า คริส
ฉันจะขโมยจากพวกธุรกิจนายทุนเฮงซวย ที่รีดนาทาเร้นจากชาวนาต่างหาก
ไอ้แมวอ้วนในธุรกิจกสิกรรม ที่ให้พวกชาวนาอเมริกันเพียงแค่
ยาไส้พอทำการเพาะปลูก แต่ไม่เพียงพอที่จะอยู่ดีกินดี
- ที่เป็นอยู่นี่มันโคตรเศร้าจริงๆ - บัดซบสิ้นดี
เราจึงต้องหาธนาคาร ที่อยู่ใจกลางแหล่งเทือกสวนไร่นาใหญ่ๆ
ที่ซึ่ง ปีละครั้ง นั่นคือ ตอนนี้แหละ
ตู้เก็บของธนาคารจะเต็มไปด้วยเงินสด
เพื่อให้ชาวนา โจน สามารถเอาไปจ่ายค่าจ้าง ให้ฮวน หรือ เรมอน เก็บเกี่ยวพืชผลของเขา
มีธนาคารที่เงียบสงบ ไม่ค่อยมีอะไร
ไม่ได้คิดถึงการป้องกัน
และที่ซึ่งเงียบสงบไร้การป้องกันนี้ ไม่มีใครรู้ว่ามีที่อย่างนี้จริงๆ
ฉันหมายความว่า ไม่ใช่เพราะงี้รึ ที่แกต้องขับรถ ชั่วโมงครึ่งต่อเที่ยว เพื่อมาทำงานที่ธนาคารนี่
นี่อะไรกัน?
คริส ฉันเข้าใจดีที่นายรู้สึก เหมือนถูกหลอก แต่ฉันต้องการให้นายช่วยจริงๆ
นายต้องการให้ฉันช่วยปล้นธนาคารเหรอ
- ฉันทำไม่ได้หรอก - ทำไม เพราะมันผิดเหรอ?
ไม่รู้นะ แต่ถ้าฉันโดนพราก ตัวตนไปจากชิวิตของตัวเอง
เหมือนอย่างที่นายโดนพรากเอา ชีวิตเดิมทั้งชีวิตออกไปอย่างงี้
ฉันจะไม่สนใจสักนิดเลยว่า อะไรมันจะถูกจะผิดแล้ว
ฉันก็แค่อยากให้ชิวิตฉัน ได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม รู้มั๊ย?
ดูที่แกทำสิ งานถูพื้น เพื่อนเอ๋ย
นายไม่ต้องการชิวิตให้กลับมาเหมือนเดิมเหรอ?
- นายให้ฉันไม่ได้หรอก - ใช่ ฉันให้ไม่ได้
แต่ฉันให้อย่างอื่นกับนายได้ อาจจะดีกว่าด้วย
ฉันให้อำนาจกับแกได้
- อำนาจ? - อะ ฮ้า
อำนาจ
ทำไมนายไม่นั่งลงก่อน? ฉันจะบอกนายให้
ขอเถอะ?
ผู้หลักผู้ใหญ่เคยพูดไว้กับฉันว่า บางทีนะ สิ่งเดียวเท่านั้นที่เราเห็นพ้องต้องกัน
ก็คือใครก็ตามที่มีเงิน ผู้นั้นมีอำนาจ
นายอาจจะอยากจดมันลง ในสมุดของแกด้วยก็ได้
มันคืออะไร ที่นายต้องจดจำเอาไว้
ตอนนี้ นายมีอำนาจ อยู่หรือเปล่า คริส?
- แกล่ะ? - ฉันไม่รู้
แกรู้จักนักการภารโรง สักคนไหมที่มีอำนาจ?
นี่คือคำถาม
ใครรับผิดชอบค่าใช้จ่ายให้แก?
แกไปกดตู้เอทีเอ็ม กี่ครั้ง 2 หรือ 3 ครั้งต่ออาทิตย์?
- 3 - 3 ครั้ง ว้าว
เงินนั่นมาจากไหนล่ะ? แกต้องใช้รถ
ใครจ่ายให้? แล้วค่าเบี้ยประกันล่ะ?
ลองดูบัญชีใช้จ่ายซิ ต้องมีมากกว่าค่าเช่าบ้านแน่
ซึ่งใครกันเป็นคนจ่ายให้ ทุกๆต้นเดือน?
- คุณพ่อ - บิงโก
ท่านผู้เฒ่าของนาย ท่านจ่ายเงินเพื่อเป็นการดูแลนาย
แต่ท่านไม่จ่ายให้นายมากพอที่จะ ให้นายดูแลตัวเองได้ ทำไมล่ะ?
ท่านไม่คิดว่านายดูแลตัวเองได้น่ะสิ ท่านก็เลยแค่บริจาดเงินอย่างพอเพียง
เพื่อให้นายต้องพึ่งท่านไปเรื่อยๆ
นายก็จนตรอกเหมือนพวกชาวนานั่น คริส นายจมปลักอยู่ในเรื่องเศร้าของตัวแกเอง
พ่อให้เงินฉันแน่ ถ้าฉันขอ
เฮ้ เฮ้ เฮ้ นั่น...นั่นไม่จริงหรอก
ขอโทษนะ ลองโทรหาพ่อนายสิ
โทรสิ ลองขอดู
ขอท่านสักหมื่นนึง ดูสิท่านจะพูดว่าไง
เอาเลยขอสักหมื่นนึง และดูเขาว่าไง
บอกท่านว่านายจะเอาไปลงทุนธุรกิจ
นายไม่กล้า
ฉันรู้ หมายถึงนายก็รู้ ฉันเคยเข้าคุกเพื่อชดใช้กรรมไปแล้ว คริส
ดังนั้น ฉันเลยไม่ต้องแบกรับภาระ อะไรไว้กับตัวอีก
แต่นายสิ พ่อนายเป็นคนแบกรับค่าใช้จ่ายให้นาย
เพื่อให้นายได้ขับรถออกไปที่ ถนน 24 ผ่านทุ่งนาสายเก่า สัปดาห์ละครั้ง
แล้วไปที่จุดนั้นเพื่อหวนระลึกให้ตัวเอง เพื่อจำไว้ในหัวของนาย
ว่า นายมันก็แค่เศษสวะ อย่างที่นายคิด
- ฉันคิดว่าเราเป็นเพื่อนกันซะอีก - เราเป็นเพื่อนกัน
นอกจากเพื่อนตาบอดของนายที่ แต่งตัวเหมือน ลาร์รี่ ฟลิ้นท์ แล้ว
ฉันเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดที่นายมีตอนนี้ พูดจริงๆนะ
นายเคยเป็น คริส แพรท ฉันเป็นรุ่นพี่นาย สามปี และฉันก็ยกย่องนาย
นายมันโคตรเจ๋งมาก่อน
แต่แล้ว ...
เอาเถอะ ตอนนี้ ฉันอยากช่วยนาย
- ช่วยยังไง? - ฉันจะพูดอีกที
นายจะจดมันไว้ตอนนี้เลยก็ได้
ผู้ใดมีเงิน ผู้นั้นมีอำนาจ
คริส? คุณจะไปไหน? จะกลับแล้วเหรอ?
มามะ ที่รัก
เรากะไว้สัก 30,000 ในการ ใช้ปรับปรุงเป็นร้านอาหาร
อีกสักหมื่นหรือราวๆนั้นเพื่อช่วยให้เรายืนได้ ด้วยลำแข้งตัวเอง บวกลบคงไม่กี่พัน
ให้เขาดูเมนูสิ
มีเมนูอาหารค่ำแยกต่างหากหรือเปล่า?
เราจะเปิดบริการแค่ อาหารเช้า กับกลางวันก่อน
- เราจะได้มีเวลาว่างช่วงกลางคืน - เข้าใจละ
โอเค เราได้ ชื่อ แอบบี้ ฮิวอี้ แล้ว
- ชื่อใครกันน่ะที่เอาไปตั้งชื่อเมนูแซนวิช? - คนที่ผมเห็นฝีมือ
- เราจะตั้งชื่อเมนูสักอันตามชื่อคุณก็ได้นะ - ไม่จำเป็นหรอก
- ได้นะ ทำไมไม่เอาล่ะ? - เอ้อ ขอบคุณนะ แต่...
ชื่อแรกของคุณอะไร?
- รูเบน - งั้นชื่อกลางล่ะ?
- ลิวอิส... - 30,000 ดูจะน้อยไปนิดนะ, หนุ่มๆ
- ตอนนี้ ที่นั่นเป็นปั๊มน้ำมันใช่มั๊ย? - ใช่ แต่คุณทำมันให้เข้ากับบรรยากาศได้
รักษาภาพปั๊มน้ามันไว้ บางที คุณอาจจอดรถบัส VW ตรงสถานีจ่าย
เขียนระบายตัวหนังสือชื่อร้านไว้ข้างรถ
ใช่ ชื่อของร้าน อือ ใช่ ซิว...
ซิวมื้อกลางวันของคุณ เห็นไหม ผมชื่อ ลิวอิส คล้องจองกับ ซิว
ร้านจะเปิดบริการเพียง มื้อเช้า แล้วก็...
นั่นคิดถูกแล้ว
- แต่เราไม่ต้องตั้งชื่ออย่างนั้นก็ได้ - เออ ผมไอเดียเยอะเลย
นอกจากไปสะดุ้งชื่อ รูเบน แล้ว ฉันคิดว่านอกนั้นไปด้วยดีนะ
ฉันว่าสบายใจได้ เขาดูกระตือรือร้นนะ
ฉันไม่รู้ว่าแกสังเกตละเปล่า เขาท่าทางตื่นเต้นนะ แกว่ามั๊ย?
คริส?
- คริสเว้ย? - ฉันอยู่นี่ ลิวอิส
- ฉันนึกว่าแกทิ้งฉันไปแล้ว - ฉันไม่ได้ทิ้งแก
มาเถอะ ฉันจะขับไปส่งแกที่ทำงาน
ใครบอกได้บ้างว่า กลยุทธ์องค์กร 3 ข้อของเราคืออะไร?
- หลักวิธี
แบบแผน
และ.. ฝึกฝน
- ห่าเอ๊ย - ดีมาก
เฮ้
ถ้าเธออยากจะอยู่มืดหน่อย เราคงจะฝึกการตรวจนับ และ...
โดยเทคนิคแล้ว ฉันไม่รู้ตัวเลยว่า ฉันเองโดนเมียคุมอยู่
- แต่เธอเรียกฉันได้โดยเพจเจอร์บ้านั่น
ในกรณีที่ถุงน้ำคร่ำแตก หรืออะไรก็ตาม ระหว่างที่ฉันอยู่เวร
ไม่รู้สิ โอ้!
เฮ้ รอยเปื้อน
ตรงนี้
เห็นไหม?
- ฮัลโหล - พ่อเหรอ?
- คริส? นี่มันกี่โมงแล้ว? - ผมไม่รู้
- ลูกเป็นอะไร? - บอกแม่ ผมไม่เป็นไร
- เขาสบายดี แกสบายดีนะ? แน่ใจ? - ครับ พ่อ ผมสบายดี
ผมแค่อยากรู้ว่า ผมจะขอยืมเงินพ่อสัก $10,000 ได้มั๊ย
- อะไรนะ? - ผมจำเป็นต้องขอยืมเงิน $10,000
- เอาไปทำอะไร? - ผมจำเป็น
- นี่มันตีสามแล้วนะ... - ก็ได้ครับ ขอยืม $ 1,000 แล้วกัน
- ผมยืม $1,000 ได้มั๊ย? - เอาไปลงทุนร้านอาหารโง่ๆนั่นเหรอ?
- เปล่า - แกไปมีเรื่องอะไรมาหรือเปล่า?
เปล่า พ่อ ผมไม่ได้มีเรื่องอะไร ผมแค่อยากโทรถามพ่อ..
เพาะถ้าแกไปมีเรื่อง พ่อก็จะช่วยแกเท่าที่จะช่วยได้
พ่อคิดว่าแกควรมานี่ และ เราน่าจะมานั่งคุยกัน
ผมมีความคิดที่จะ เริ่มทำธุรกิจ
กับเงิน $1,000 น่ะหรือ? ธุรกิจแบบไหนกัน ที่แกเริ่มได้จากแค่ $1,000?
เอ้อ ผมกำลังคิดว่าผมจะเริ่มจาก ธุรกิจรองเท้าสเก๊ตน้ำแข็ง
พ่อก็รู้ เลยขึ้นไป... ตรง ลานเล่นสเก็ตซ์ข้างหอสมุด
จากนั้น ขั้นต่อไป ผมจะขายอุปกรณ์เล่นฮอคกี้น้ำแข็ง
- ฟังนะ คริส... - พ่อจะปฏิเสธผม...
- เปล่า -พ่อเห็นด้วย?
- ไม่ แกเอาเงินไปทำอย่างนั้นไม่ได้ - โรเบิร์ต
- ฟังนะ คริส... - พ่อ ไม่เป็นไร ผมเข้าใจแล้ว
- เฮ้ พ่อถามอะไรแกหน่อย? - ได้
- แกอยากกลับมาอยู่บ้านมั๊ย? - อะไรนะ?
แกไม่ต้องกลัวที่จะขอหรอก ที่นี่ประตูบ้านเปิดต้อนรับแกเสมอ
ผมต้องไปแล้ว พ่อ
กาลครั้งหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา
ผมอาบน้ำกับสบู่
ผมงดมื้อเช้า เพื่อจะทันตามดูรถขนเงิน
ผมซุ่มดูธนาคารโนเอลทาวน์
ผมเช่าถังแก๊ซอะเซทิลีน เพื่องานตัดโลหะ
คอร์ก กับ ผม ไปหาดูรถ
และผมก็ถ่ายรูปห้องนิรภัย
- เท็ด - ข้างนอกแทบแข็งตาย
- นายถ่ายรูปไปทำไม? - เปล่า
ฉันแค่ อ้า..
ฉันแค่จะเอาไปอวดพ่อแม่ว่า ฉันทำงานที่นี่ เท่านั้นเอง
เอากล้องมานี่ คริส
แล้วไปยืนทางโน้น
ฉันแน่ใจว่าพ่อแม่นายต้องอยากเห็น ตัวนายอยู่ในรูปนั่นด้วย
พ่อแม่ฉันก็เป็นอย่างนั้น
ครั้งหนึ่ง พ่อฉันก็เคยถ่ายวิดิโอตอนที่ ฉันกำลังให้ใบสั่งคนขับเร็วเกินกำหนดไว้
นั่นแหละ พ่อ
ทำไมนายไม่วางมือ ไว้ตรงที่จับประตูล่ะ? นั่นแหละ
ใช่ ดีมาก ดี พูดซิ "โก มัสแตงส์!"
ห้องนิรภัยดูเหมือนเป็นแบบล้าสมัย Hogue แอนด์ Langehammer
ตัวกุญแจเป็นแบบ 1922 Moss Hamilton
ป้องกันสองชั้น ด้วย S&G ล็อคเวลาแบบสามจังหวะ
S&G อีกตัว ติดอยู่ในแนวตั้ง ไม่ใช่เล่น
ฉันว่าเราแค่เจาะทางด้านข้าง
ตู้นิรภัยเก่าๆ มันคงไม่ได้วาง ระบบสัญญาณเตือนภัย บางที น่าจะเป็นจุดบอด
ใช้เครื่องเจาะซีเมนต์ แล้วพ่นไฟที่ผิว
เมืองร้างออกอย่างงี้ ไม่มีใครได้ยินเสียงหรอก
- กล้องวงจรปิดล่ะ? - ฉันจัดการให้
คริส เบอร์โทรฉันอยู่ในนั้นนะ เงินมาถึงธนาคารเมื่อไหร่โทรบอกกันทันที
- เราจะบุกเข้าไปวันศุกร์นี้ - งานของฉันแค่นี้เหรอ? แค่โทรบอก?
ไม่ คืนนั้น งานของนายจะต้อง คอยดูเจ้าหน้าที่สายตรวจขนมโดนัทคนนั้น
เขาลาดตระเวน ไม่ค่อยเป็นเวลา เลยกะเอาแน่กับมันไม่ได้
- เท่านั้นเหรอ? - เท่านั้นแหละ เพื่อน ก็มากแล้ว
นั้นเป็นงานสำคัญที่สุดของทั้งหมดเลย นายเป็นคนดูต้นทาง
สวัสดี ผมอยากเปลี่ยนนี่
- เออ นี่ก็ดี - เลือกได้เยี่ยม ครับ
- จุ๊ๆ
เดี๋ยว ลิวอิสก็ตื่นหรอก
ชั้นยังไม่เคยเจอคนตาบอดอย่าง ใกล้ๆอย่างนี้มาก่อนเลย
- อะไร...? - โอ้ นั่น
เขาทำไว้เพื่อให้ผมหายใจได้ ผมเคยโคม่าอยู่ 10 วัน
อู้ว
แล้วคุณจำได้มั๊ย?
ผมจำได้แค่ว่า ผมลืมตาขึ้น
เห็นพ่อนั่งข้างๆ และผมก็พูดว่า "ฉันรักนาย บูมเมอร์"
แล้วท่านก็ร้องไห้
- คุณเรียกพ่อว่า บูมเมอร์เหรอ? - เปล่า นั่นชื่อของสุนัขตัวแรกของผม
มันเป็นสุนัขนักล่า มันเป็นสุนัข ริทริฟเวอร์ สายพันธุ์ Chesapeake Bay
พันธ์เดียวในโลก ที่ว่ายน้าไม่เป็น
- คุณเคยยิงนกด้วย? - เป็ด ห่าน และกวาง
ไปกับพ่อ และพี่ชายทึ่มของผม
- แล้วคุณชอบยิงมั๊ย? - ไม่หรอก แต่ผมแม่นพอตัว
น่าประหลาดใจจัง
ชั้นว่าจะจูบมันดีกว่า
ลัฟลี่ ผมเดานะ ผมจำจากกลิ่นน้ำหอมได้
ผมมีพายให้คุณทาน เอามั๊ย? ไม่ใช่โฮมเมดนะ แต่ก็ใช้ได้
ไม่ละ ขอบคุณ
สงสัยคุณต้องระวังรูปร่างของตัวเอง ให้เหมาะกับงานที่ทำอยู่
เออ ชื่อเพราะดีนะ ลัฟลี่ เลมอน
ชั้นไม่ได้เต้นอีกแล้วค่ะ ชั้นไม่เก่งในงานนั้น
โปรดบอกหน่อยเถอะว่า คุณไม่ได้กำลัง โบกมือไปมาที่หน้าของผม
ขอโทษค่ะ คุณคงไม่ได้ตาบอด มาตั้งแต่กำเนิด ใช่มั๊ย?
- ก็เกือบใช่ - เกิดขึ้นได้ไงค่ะ?
- ผมจ้องพระอาทิตย์นานไปหน่อย - ว้าว คุณได้ยินหรือเปล่าว่า...
ขอถามอะไรหน่อย คุณมีชื่อจริงว่าอะไร?
- ถามทำไม? คุณจะเอาชื่อชั้นไปหาในกูเกิ้ลเหรอ? - ถ้าผมหา แล้วจะเจออะไร?
- คงไม่เจออะไรหรอก - แล้วจะเจออะไร ถ้าผมหาชื่อ แกรี่ ในกูเกิ้ล?
คุณกับคริสเจอกันได้ยังไง?
ที่ศูนย์ เขาจับคู่เราไว้ด้วยกัน เมื่อ 2-3 ปีที่แล้ว
- ตอนนี้ คุณกลายเป็นเพื่อนที่ดีที่สุดของเขา? - เขาก็เป็นเพื่อนที่ดี
บางทีคงเป็นเพื่อนคนเดียวของคุณ จริงมั๊ย?
เรื่องที่ผมพูดเกี่ยวกับพระอาทิตย์?
มันไม่จริง เรื่องเหลวไหล ตอนที่ผมอายุพอๆกับคุณ
เพื่อนบางคนกับผมต้องการจะหาเงินใช้ เราเลยไปทำงานห้องทดลองเคมี
- คุณโดนระเบิดเหรอ? - ผมดูเหมือนคนที่ทำระเบิดใส่ตัวเองงั้นรึ?
เปล่า ผมไม่ได้โดนระเบิด
เมื่อสมัยนั้น ก่อนที่ความรู้เรื่องเคมีจะทันสมัย
โชคไม่ดี ที่ไม่ค่อยมีใครรู้กันว่า
ถ้าคุณทำงานอยู่ ในห้องที่ไม่มีการระบายอากาศที่ดีพอละก็
ควันจากสารเคมี ก็จะทำให้คุณตาบอดได้
เรื่องนี้น่าจะหลีกเลี่ยงไม่ให้เกิดได้
ถ้าเพียงแต่ผมหยุดและสนใจ ที่จะถามคำถามง่ายๆ
ว่าผมกำลังทำอะไรอยู่นี่?
เป็นเรื่องเศร้า ชั้นเสียใจ...ถ้าเป็นเรื่องจริงนะ
บอกผมหน่อยสิ คุณกำลังคิดทำอะไรอยู่ สาวน้อย? คุณอยู่นี่ทำอะไร?
ก็เหตุผลเหมือนคุณ ได้อยู่กับคริส แพรท
อ่อนหวานดีจริง อาจไม่หวานเท่ากับที่พบกันที่บาร์นั่น
- หรือให้เบอร์มือถือกับคนอื่น - แกรี่ต้องการจะช่วยคริส
- แหงละ - คุณรู้จักแกรี่มั๊ย?
ผมรู้จักคนชื่อแกรี่เยอะแยะ
- แต่รู้จักคนชื่อลัฟลี่ไม่มากนัก - หมายความว่าไง?
หมายถึงมีบางอย่างบอกผมว่า คุณเป็นผู้หญิงที่ไม่คิดว่า
จะได้รับเชิญไป งานขอบคุณพระเจ้ากับแพรทครั้งหน้า
ชั้นอาจได้รับเชิญก็ได้
บางครั้ง ผมตื่นขึ้นมา แล้วคิดว่าตัวเองมองเห็น จนกระทั่งผมเดินไปที่ประตู
คนอย่าง ลัฟลี่ เลมอน ไม่มีทางลงเอยกับ คริส แพรท หรอก
ขอบคุณ
- ไอ้บ้าเอ๊ย - เรื่องเศร้าแต่จริง
แต่นั่นดึงผมกลับมาที่ คำถามแรกสุดนะ ลัฟลี่
ดังนั้น คืนนี้ ในความมืดมิด ผมจะช่วยคุณและถามใหม่อีกครั้ง
คุณมาทำอะไรที่นี่กันแน่?
- [แกรี่] เฮ้ - [คริส] เงินมาที่นี่แล้ว
[แกรี่] นั่นเป็นข่าวดี เราบุกพรุ่งนี้เลย
ขอโทษที่ ฉันมาสาย ต้องวิ่งไปโรงพยาบาล
เชอรี่คิดว่า เธอกำลังจะคลอด
แต่มันกลับเป็นการเจ็บท้องหลอก
ฉันไม่เข้าใจเรื่องนี้เท่าไหร่ ยังไงซะ ฉันเลยต้องแวะกลางทาง
- โอ้ ไม่เป็นไร ขอบใจ - ดี พบกันคืนพรุ่งนี้
เฮ้ เท็ด
นายไม่จำเป็นต้องแวะมา ตรวจที่ธนาคารทุกครั้งก็ได้
นายคิดว่าฉันแวะมานี่ เพื่อมาดูธนาคารเหรอ?
ฉันแวะมานี่เพื่อมาหานาย ดูว่านายโอเค
นี่แน่ะ... ถ้าฉันต้องการโดนัท ฉันซื้อเองได้หรอก
ฉันมั่นใจว่ะ ว่าไม่ต้องการนาย ให้มาสงสารฉัน
- นายรู้นะ - ฉันรู้แล้ว
ไอ้แซนวิชพวกนี้ มันปรุงแผลงๆไม่ได้เรื่อง
ไม่มีใครทำแซนวิชให้ ดีมากไปกว่าทำมันฝรั่งบดอีกแล้ว
- ต้องการให้ฉันอ่านเมนูให้มั๊ย? - อ่านทำไม? ฉันสั่งเหมือนเดิมอยู่แล้ว
- นายรู้ว่าจะเอาอะไรแล้วใช่ไหม? - เหมือนทุกครั้ง เบอร์เกอร์เทอริยากิ
ฉันจะบอกอะไรให้ คริส เราจะมีร้านของเรา แบบไม่มีเมนู
คนเสริฟมาที่โต๊ะ พร้อมด้วยน้ำเย็น
มาบอกนายว่ามีอาหารอะไรวันนั้นบ้าง
เยี่ยม โดยเฉพาะกับลูกค้าที่ตาบอด
- โทษที ลูกค้าที่สายตาไม่ดีน่ะ - โอเค พวกคุณอยากได้อะไรบ้างค่ะ?
มาเริ่มด้วย ผมขอชื่อน้ำหอมที่คุณใส่อยู่ละกัน
- ออบเซสชั่นค่ะ - ผมคงถูกมนต์สะกดเข้าให้แล้ว
- เทอริยากิเบอร์เกอร์ - สุกปานกลาง เพิ่มเทอริมากหน่อย
และก็โค้กสอง
บอกผมที คนสวย ที่นี่ร้อนของมันเองหรือเพราะคุณกันแน่?
- คุณสองคนนี่ร้ายนะ - ใคร เราเหรอ? ไม่หรอก
- เราแค่ออกท่องราตรีตามประสาพวกไม่สมประกอบ - ชั้นจะเอาเครื่องดื่มมาให้ค่ะ
- เธอดูท่าจะน่ารักนะ - ทำไมแกพูดอย่างนั้น?
- เพราะว่าเธอดูน่ารัก - ท่องราตรีแบบไม่สมประกอบเหรอ?
- อะไรกัน แกไม่คิดว่าเธอสังเกตเห็นเหรอ? - ฉันยังทำอะไรๆได้อยู่เว้ย ถ้าอยากทำ
และก็ไม่ใช่แค่ ท่องราตรีหรอกนะ โง่เอ๊ย
ขอโทษว่ะ ฉันทำให้แกอายล่ะเปล่า?
วิธีที่แกพูดกับผู้คน บางครั้งนะ ฟังดูน่ารังเกียจว่ะ
- ฉันพูดกับคนยังไงเหรอ? - พนักงานเสิร์ฟนั่นไง วิธีที่แกหลีเธอน่ะ
เหอะน่า ฉันมันโดนสะบัดทิ้งมากกว่า ผ้าปูเตียงโรงแรมม่านรูดอีกเว้ย
- แต่ฉันยังไม่เคยละความพยายามนะ - แล้วเคยได้ผลบ้างมั๊ยล่ะ?
คิดว่าพนักงานเสริฟนั่นกำลังนึกในใจ
ชั้นน่าจะอึ๊บกับเจ้าบอดที่ ดูเหมือน ลาร์รี่ ฟลิ้นท์ นั่นสักหน่อยเหรอ
- ลาร์รี่ ฟลิ้นท์ ? โอ้ อะไรวะ - ฉันจะย้ายออกไปอยู่ที่อื่นแล้ว
แกอยากรู้ว่าเมื่อไหร่มั๊ย?
แน่นอน
- เมื่อไหร่ล่ะ? - ยังไม่รู้ แต่เร็วๆนี้ล่ะ
มาแล้วค่ะ ท่านสุภาพบรุษ ขอให้อร่อย
เก็บเงินเลยละกัน
- ล้อเล่นหรือเปล่าคะ? - เก็บเงินเถอะ
รอเดี๋ยว
ไปเถอะ
- ราตรีสวัสดิ์ - ราตรีสวัสดิ์
อย่านึกว่า ผมไม่ได้สังเกตนะ ผมดูคุณอยู่
เสื้อผ้าชุดใหม่ และก็ท่าทางที่คุณทำอยู่
ผมไม่ใช่จะโง่นะ คริส
ผมเจอนี่ในลิ้นชัก
และผมก็เข้าใจดีกว่า คุณก้าวมาไกลจากจุดนั้น
บางที ผมก็ไม่ค่อยจะยุติธรรมนัก
พ้นวันหยุดนี้ไป เราจะเริ่มให้คุณ ทำประจำที่เคาน์เตอร์ธนาคาร
ที่จริงแล้ว คุณนายแลง จะไม่ได้ทำหน้าที่นั้นอีกต่อไปแล้ว
ราตรีสวัสดิ์ คริส
เอ้อ แล้วอย่าลืมล็อคประตูด้วย
- [ลิวอิส] ฮัลโหล - ลิวอิส นี่ฉันเอง ฉันทำเรื่องแย่ๆไปแล้ว
ฉันไม่รู้ว่าทำได้ไง แต่ฉันไปรับปากว่าจะทำ
อีกไม่นาน พวกนั้นจะเข้ามาที่นี่ และฉันก็ไม่อยากมีส่วนร่วมด้วยอีกแล้ว
- อะไรนะ? - ฉันอยากบอกนายก่อนหน้านี่จริงๆ
ฉันจะถึงที่บ้านในหนึ่งชั่วโมง ไม่ว่าอะไร ที่นายทำยุ่งไว้ ฉันจะช่วยสะสางให้
ฉันไม่ได้อยู่บ้าน ฉันอยู่ที่ธนาคาร...
เฮ้
แกรี่
ฉันทำไม่ได้ พวกนายทำอะไรก็ทำไปเถอะ ฉันจะไม่พูดอะไรทั้งนั้น
แต่ฉันไม่เอาด้วยแล้ว
ฉันเข้าใจ จะบอกอะไรให้ ทำไมนายไม่กลับบ้าน ไปนอนซะเลยล่ะ
แล้วรอเราส่งส่วนแบ่งให้
กลับเข้าไปเดี๋ยวนี้ หยิบไม้ถูพื้น
ทำงานของนายไป และหุบปากไว้
เจ้าหน้าที่ขนมโดนัท มาแล้ว
นี่ปืนนะ จำไว้ว่าจ้องอยู่นี่
ไปคุยกับเขาเหมือนปกติ
ไปซิ
- เฮ้ เท็ด - เฮ้
- ข้างนอกหนาวเรอะ? - เออ ฉันก็ว่างั้น
เริ่มแต่พรุ่งนี้ ฟิลลิป คอสเตลโล จะเข้าเวรแทนกะของฉัน
- ทำไมเหรอ? - นายจำไม่ได้เหรอ? เรื่องคลอดเด็ก
เออ
ไม่มีอะไร อยากให้นายรู้ไว้ก่อน
เฮ้ เท็ด
ฉันขอโทษเรื่องเมื่อคืนก่อน ที่พูดอะไรไม่ดีกับนายไป
ลืมซะเถอะ ฉันรู้ว่านายไม่ได้ตั้งใจ แล้วเจอกัน
เยี่ยมมาก
โอ้ เพื่อนเอ๊ย
สวมถุงมือของแกได้แล้ว
คริส
โอเค โอเค
เข้าไปเอามา
- มีแค่นั้นแหละ - แกไปเอารถขับอ้อมมาด้านหลัง
ไป
มีรถมา
อย่าขยับ
ให้ตาย ตำรวจมา
- เฮ้ย เจ้าหน้าที่โดนัทนั่นอีกแล้ว - หุบปาก
คริส?
คริส! นายอยู่ข้างในละเปล่า?
คริส!
โอ้ พระเจ้าช่วย
โอ้ ตายห่า
ออกมาจากหลังกำแพงนั่น! วางมือแกไว้บนหัว!
อย่าคิดทำอะไรนะ ทำตามที่สั่งเดี๋ยวนี้ ใครยิงปืนสั้น? คนไหนใช้ปืนสั้นเมื่อกี้?
- เท็ด? - อย่าขยับนะเว้ย!
- นี่ฉันเอง - หุบปาก! วางมือไว้บน...
เท็ด ยังมีคนอื่นอีก! มีอีกคน...
ข่วยด้วย
ช่วยเขาด้วย โบน
คริส!
ฟัค ฟัค ฟัค!
ฟัค ฟัค ฟัค ฟัค!
- ไม่
ขอใบขับขี่และสมุดคู่มือทะเบียนด้วยครับ
- คุณขับรถ ไม่ได้เปิดไฟหน้าครับ - เพียงแค่อยากดูไอ้พวกหิ่งห้อยบ้านั่น
- อะไรนะ? - ผมแค่อยากแสดงให้เธอดู...
ผมอยากเห็นสีหน้าเธอ...
ผมตกในสถานการณ์อันตรายมาก พวกเขาตายกันหมด และเป็นความผิดของผมเอง
- ใจเย็นๆครับ - พวกมันจะฆ่าผม
- คริส แพรท - ครับ ใช่
กลับบ้านซะ คุณจะคิดว่าพวกเขาแค้นอะไรคุณก็ตามใจเหอะ
บางทีอะไรๆอาจไม่เลวร้าย อย่างที่คุณคิดก็ได้
- คุณอยากให้ผมไปส่งมั๊ย? - ไม่ครับ
งั้นก็ราตรีสวัสดิ์
- ฮัลโหล - แกโอเคอยู่หรือเปล่า?
- ฉันสบายดี ฉันจะเป็นอะไรไปได้ล่ะ? - ก็ฉันเห็นไฟห้องเปิดอยู่นี่หว่า
- มีพวกมันอยู่ข้างบน ใช่มั๊ย? - หนีไปจากนี่ซะ
ขึ้นมาข้างบนเดี๋ยวนี้ แล้วเราจะตกลงกันได้
- แกจะยิงฉันน่ะซิ - ฉันแค่อยากจะคุยกับแก
มีกล้องวงจรปิดในห้องนิรภัย และในรถคันนี้มีพลั่วและถุงใบใหญ่
แกคิดจะฆ่าฉัน และเอาไปฝังที่อื่น
- แกจะโทษเรื่องทั้งหมด...
พนักงานเคาน์เตอร์ธนาคารที่ดี สำคัญที่ ต้องเป็นผู้นับที่ดี
เพื่อนชั้นอยากเลี้ยงเหล้าคุณ
ฉันจะพูดอีกครั้งนะ บางที คราวนี้แกน่าจะจดเอาไว้
ใครก็ตามที่มีเงิน ย่อมมีอำนาจ
เริ่มที่ตอนจบสิ แกไม่อาจเล่าเรื่องได้หรอก ถ้าแกไม่รู้ว่ากำลังจะไปไหนต่อ
ไอ้บ้านั่นยิงฉันซะพรุนเลย
แกไปอยู่ไหนมา คริสโตเฟอร์?
- ไปซ่อนเงิน - อะไรนะ?
ฉันจะเจอแกตอน 6 โมง ที่ต้นคริสต์มาสของเทศบาลเมือง
นั่นอยู่ห่างไปหนึ่งชั่วโมง แล้วแกกับเงินนั่นอยู่ที่ไหนวะ?
ฉันจะไปรับลิวอิส ไว้เราทั้งคู่ปลอดภัยแล้ว ฉันจึงจะบอกที่ซ่อนเงินให้แก
ไม่ ไม่ ฟังฉันให้ดี ธนาคารนั่นเละไปหมดแล้ว
เราทั้งหมดต้องเผ่นออกไปจากนี่ รวมทั้งแกด้วย เราช่วยแกหนีได้นะ
ฉันยอมให้จับ ฉันจะลองเสี่ยงดู แม้พวกเขาอาจจะไม่เชื่อฉันก็ตาม
มันไม่ใช่แค่ชีวิตแก ที่แกต้องเอาไปเสี่ยงด้วย
โบนกำลังจะสับไอ้บอดนี่ เป็นสองท่อน เดี๋ยวนี้แล้ว
- เขาคงไม่ทำหรอก - เขาเอาแน่
- ฉันมีอำนาจอยู่ - อะไรนะ?
ฉันมีเงินอยู่ ซึ่งหมายถึงฉันมีอำนาจ ใช่มั๊ย? ฉันมีอำนาจว่ะ
- ฟังนะ - ไม่ แกน่ะแหละฟังฉัน
6 โมงตรง ต้นคริสต์มาสของเทศบาลเมือง ฉันมีเงิน ฉันมีอำนาจเว้ย
ฉันมีอำนาจ อย่าลืม 6 โมงนะ
และระวังอย่าให้ลิวอิสมีแม้แต่รอยข่วน
- เคลลี่? - ถึงเวลาแล้ว
ชั้นสงสัยว่าเมื่อไหร่ที่คุณจะ ฟื้นขึ้นมาพูดสวัสดี
- ผมก็อยาก ผมต้องการมาตลอด - ชั้นคิดถึงคุณ
ชั้นอยากคุยกับคุณ
คุณไม่โกรธแค้นผมอีกแล้วหรือ?
คุณยังไม่ได้เห็นมันเลย คุณก็รู้ คุณจะดูมั๊ย?
ดูอะไร?
มันกลายเป็นส่วนหนึ่งของฉันไปแล้ว
นั่งลงสิ
- มันอยู่ไหน? - เขาว่าเขาจำไม่ได้
- ลิวอิส แกไม่เป็นไรนะ? - ฉันสบายสุดๆ
อย่าทำอย่างนี้เลย คริส แค่บอกฉันว่าเงินอยู่ไหน
- ฉันไม่รู้ว่ามันอยู่ไหน - โกหก
- เฮ้! เฮ้! เฮ้!
ให้ตายเหอะ คริส
ลุกขึ้น
อะไร? หือ?
ฉันรู้ดี แกจะฆ่าฉัน
ฉันจะต้องฆ่าโบนก่อน
แกรู้มั๊ย ฉันยืนอยู่นี่ถามตัวเองว่า
"เขาเป็นไอ้งั่งจริงหรือเปล่า?"
ไอ้เห้!
หรือว่า "เขาฉลาดอย่างงั้นจริงๆหรือ?"
เขาจำอะไรไม่ได้ เขาจำไม่ได้
แล้วสมุดโน๊ตแกไปไหนล่ะ หือ?
สมุดโน๊ตเล่มน้อยของแกอยู่ไหน? มันอยู่ไหน ในนี้เหรอ?
อยู่นี่เอง ไหนมีอะไรบ้าง?
แกรู้มั๊ย พวกสาวชาวไร่ห่วยๆทั้งหลาย
พวกเธอดูเหมือนกันหมด
มีอยู่คนเดียวเท่านั้น ที่แกจำได้ ใช่มั๊ย?
โบน เขาฝังมันไว้ เขาฝังเงินเอาไว้
ดีละ แกรู้แล้วนะ ไปขุดมันขึ้นมาซะ เร็วเข้า เร็ว
แกรู้มั๊ย ระหว่างเรื่องทั้งหมดนี่ เคยมีอยู่ช่วง สาม หรือสี่วัน
ที่ฉันคิดว่าเราน่าจะ ปล่อยแกไปซะ
ฉันเคยคิดว่าถ้าเรื่องมันจบด้วยดี แกก็คงกลับไปมีชิวิตของแก
อย่างที่เคยเป็น
โยนขึ้นมา เดี๋ยวนี้
ถืออีกอันขึ้นมา
อุ่นขึ้น รึเปล่า?
แกต้องออกมาตรงนี้ เดี๋ยวนี้ เร็วเข้า
ฉันตายแล้วเหรอ?
ฉันตายแล้วแหง ไม่เห็นมีใครพูดกับฉันเลย
- แกยังไม่ตาย - โอ้! ขอบคุณพระเจ้า
อยู่เฉยๆ
แกจำไม่ได้จริงรึ?
กาลครั้งหนึ่ง ผมตื่นขึ้นมา
และผมปล้นธนาคารโนเอลทาวน์
ผมคืนเงินไป และสารภาพในส่วนความผิดของผม
แต่ท้ายสุด เอฟบีไอ ลงความเห็นว่าคนอย่างผม
คงไม่มีทางทำอะไรอย่างนั้น สำเร็จด้วยตัวคนเดียว
มาร์ตี้ตัดสายผิด ไปตัดสายโทรศัพท์ แทนที่จะตัดสายวิดิโอ
ดังนั้นเหตุการณ์ทั้งหมด จึงถูกกล้องวิดิโอของธนาคารบันทึกไว้ได้
ผมยังคงไปเข้าชั้นฝึก และเขาบอกผมว่า การเรียงลำดับเรื่องของผมทำได้ดีขึ้น และผม..
อ้อ เดี๋ยวก่อน ห้องอาหาร
คุณ ทัทเทิล ให้เรากู้เงินแล้ว
เธอทอนเงินให้ฉันเกินนะ
เขามาทานมื้อกลางวันบ้างเป็นครั้งคราว
ผมเริ่มเล่นสเก๊ตอีกครั้ง
ผมไม่เก่งเหมือนที่เคยเป็น แต่ก็โอเค
อะไรที่เกิดขึ้นคืนนั้นบนถนนสายเก่า 24 กลายเป็นส่วนหนึ่งของผมไปแล้ว
ผมเพียงแต่หวังว่าสักวัน เคลลี่จะพร้อมที่พบกับผมอีก
และในที่สุด ผมก็สามารถจะบอกบางสิ่งกับเธอได้จริงๆ แทนที่จะบอกกับเธอได้แค่ในความฝัน
กว่าจะถึงนั้น ทั้งหมดที่ผมทำได้ก็คือ ตื่นขึ้น
อาบน้ำกับสบู่
และพยายามยกโทษให้ตัวเอง
และถ้าผมทำได้ บางที่คนอื่นๆอาจยกโทษให้ผมด้วย
ผมไม่รู้ว่านั่นจะเป็นจริงได้หรือไม่
ผมว่ามันก็แค่ผมจะต้อง ทำย้อนกลับจากตรงนั้นขึ้นมา
(ให้คำบรรยายไทย โดย "องค์สิบสาม")